10 van de beste Marianne Moore gedichten Everyone Should Read

de beste gedichten van Marianne Moore

Marianne Moore (1887-1972) was een van de meest onderscheidende en talentvolle modernistische dichters van de twintigste eeuw. Samen met William Carlos Williams en Wallace Stevens, ze staat als de grootste Amerikaanse modernist – van de dichters die bleven in Amerika (anderen, zoals T. S. Eliot, Ezra Pound, en H. D., verliet de Staten Voor Groot-Brittannië). Inderdaad, Eliot zelf noemde haar werk ‘deel van het lichaam van duurzame poëzie geschreven in onze tijd’ en prijst haar ‘oorspronkelijke gevoeligheid’, ‘alert intelligence’, en ‘deep feeling’. Hieronder introduceren we tien van Marianne Moore ‘ s beste gedichten.

‘poëzie’. Laten we deze lijst van grote Moore gedichten beginnen met één genaamd, en over, ‘poëzie’ zelf. Beginnend met de provocerende regel ‘ook ik vind het niet leuk’, lijkt het gedicht een anti-poëtisch standpunt te bieden totdat Moore beweert dat poëzie’een plaats creëert voor het echte’. Het gedicht is een soort manifest voor Moore ‘ s eigen benadering van poëzie.

‘No Swan So Fine’. Veel van Marianne Moore ‘ s mooiste gedichten gaan over dieren, of bevatten in ieder geval ergens dieren: ze heeft een bijzonder goed oog voor de eigenaardigheden van bepaalde dieren. Maar hier ligt de focus op een sierzwaan in het Paleis van Versailles, in plaats van een echte vogel. We houden vooral van Moore ‘s beschrijving van de’gondoliënbenen’ van de Zwaan. Het citaat waarmee het gedicht opent was eigenlijk van de New York Times; Moore vond de zin en schreef een gedicht op de achterkant ervan.

‘Huwelijk’. Gepubliceerd in 1923, een jaar na Eliot ‘ s The Waste Land, ‘Marriage’ is een lang(achtig) gedicht van een van de grootste dichters van het Amerikaanse modernisme. En net als de Waste Land, Moore ‘ s gedicht is allusive, nemen in Shakespeare en de Bijbel als de dichter verkent de verplichtingen en de Betekenis van het huwelijk (Moore zelf nooit getrouwd). Het gedicht is radicaal in zowel zijn vorm (modernistisch, vrij vers) als politiek (we kunnen Moore ‘s behandeling van het huwelijk’feministisch’ noemen).

‘the Mind Is an Enchanting Thing’. In dit gedicht, dat herinnert aan misschien wel Moore ‘s grootste voorloper en invloed, Emily Dickinson, viert Moore de geest voor al zijn vele gaven: dat onze herinnering ons toelaat om te horen zonder’ te horen’, en het heeft’consciëntieuze inconsistentie’. Maar zelfs hier ligt Moore ‘ s grootste bron van beeldspraak, de dierenwereld, niet ver achter: getuige haar meesterlijke gebruik van de duivenhals als symbool voor de elegante kwaliteiten van de geest.

“A Jelly-Fish”. Weer een visgedicht! Oké, kwallen zijn eigenlijk geen vissen, maar volgens Stephen Jay Gould bestaat er niet zoiets als ‘een vis’. Moore (1887-1972) was een van de Amerikaanse modernistische dichters die in Amerika verbleef, in tegenstelling tot Ezra Pound en T. S. Eliot die naar Europa verhuisden. Dit gedicht zou kunnen worden gezegd ergens tussen H. D. ‘S’ The Pool ‘en Emily Dickinson’ s prachtige gedichten over dieren. In een paar regels vangt Moore de trillende beweging van de kwal.

“naar een stoomwals”. Voor Moore kan alles het onderwerp zijn van een gedicht, en hier kiest ze een stoomwals als haar onderwerp. Hoewel het gedicht begint als een beschrijving van een letterlijke stoomwals, wordt duidelijk dat Moore mensen bekritiseert die de wereld proberen te ‘plat te maken’ tot brede en al te simplistische abstracties, ‘steamrollering’ over nuance heen. Het gedicht is ook een mooi voorbeeld van Moore ‘ s gebruik van syllabics in haar werk – de technische functie die helpt om haar werk zo ritmisch onderscheidend te maken.

“naar een kameleon”. Een van de vrolijke dingen over Marianne Moore ‘ s gedichten is hoe ze eruit zien op de pagina: net als veel modernisten gebruikt ze spatiëring en lijnuiteinden op innovatieve manieren, zoals we kunnen zien in ‘To a Chameleon’, een van haar dierengedichten. De manier waarop de kameleon versmelt met het ‘august’ gebladerte eromheen is behendig vastgelegd in dit korte gedicht.

“De Vis”. Een ander gedicht over Zeewezens, met veel van Moore ‘ s kenmerkende details. Hier WADT de titel van het gedicht recht in het gedicht, verdubbelt als de eerste regel en dompelt ons in de buitenaardse, oceanische wereld van de vis die zich door de ‘zwarte jade’ van de zee beweegt (een ander ding waar Moore aanhoudend over schrijft is kleur).

‘de zieke dieren van de pest’. Dichters hadden eerder over pest geschreven, maar Marianne Moore moest nadenken over de impact die het had op dieren. Dit was een van Moore ‘ s prachtige late gedichten, opgenomen in haar losse versvertalingen van de fabels van La Fontaine (1954). De dieren komen samen om te bespreken hoe ze zich immuun kunnen maken voor de pest. Dit gedicht is niet online beschikbaar, maar de link hierboven geeft toegang tot een online versie van Moore ‘ s fables.

‘critici en kenners’. Laten we deze keuze van Marianne Moore gedichten afsluiten waar we begonnen: met een gedicht over poëzie. Beginnend met de bewering dat er ‘een grote hoeveelheid poëzie in onbewuste / fastidiousness’ is, gaat Moore verder met de vraag – wat nog meer? – dieren, in het bijzonder de nederige mier die zijn last met ‘veeleisende’ plicht draagt. Vergelijkt Moore de dichter met de mier? Misschien …

afbeelding: via Wikimedia Commons.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.